Op deze laatste dag van Alcatraz 2025, krijgen we niet alleen weeral een reeks gevestigde waarden, maar toch ook weer een paar Belgische bands. Alcatraz trekt trouwens als enige van de "grote" festivals in Belgiê zo sterk de kaart van de Belgische bands: in totaal stonden er 25 op de verschillende podia, verdeeld over de 4 dagen.
Een verslag in woord en beeld door gastfotograaf Peter Vangelder.
Whatever It Takes @ Helldorado
We begonnen de zondag scherp met Whatever It Takes: geen greintje zondagse luiheid meer — die gasten slopen elke landerigheid. Hardcore met deathmetal-achtige drums en een frontman (Hans) die even stilstond voor een warme oproep rond mentaal welzijn. Publiek en band connecteerden meteen; wat een binnenkomer.
Promise Down @ La Morgue
Vroeg op de dag maar toch een volle tent: Promise Down gaf old school hardrock met een frisse, moderne knal. Strakke riffs, pompende ritmes en een frontman die de zaal vasthield — strak en beloftevol voor de Belgische scène.
Cult Of Scarecrow @ La Morgue
Trage, monumentale riffs, prog-achtige passages en filmische opbouwen — Cult Of Scarecrow maakte van hun set een donkere, meeslepende tocht. Perfect voor het vroege uur: intens, episch en precies zwaar genoeg om je meteen in het verhaal te trekken.
Cobracide @ La Morgue
Kort maar verpletterend: Cobracide gooit thrash alsof het 1990 is — razend tempo, geen rustpunt en pits die alle kanten uitschieten. Hun single “Trails of Destruction” leeft live; strak en ongenadig snel.
Forbidden @ Prison
Thrash-klassiekers trokken nog altijd: Norman Skinner had het niet altijd even makkelijk met de hoge noten, maar nummers als “Through Eyes of Glass” en “Chalice of Blood” bleven werken. Nieuwe single “Divided by Zero” klonk vandaag nog wat wennend — de klassiekers deden het werk.
Gutalax @ Helldorado
Grind, gore én veel humor: Gutalax maakte er een melige, hysterische show van met hazmatpakken, opblaasobjecten en varkentjestunes. En ja — frontman Matoušek kneep er een volle vijftig minuten rauwe kotzkreten uit. Kolder met ballen.
Pig Destroyer @ Swamp
Korte binnenkomst, maar wat een mokerslagen: Pig Destroyer ramde de Swamp kapot met grindgore op volle kracht. We misten een deel door overlap, maar wat we zagen klonk meedogenloos en technisch top.
Fear Factory @ Prison
Dino Cazares hield de machine draaiende met ijzersterke, mechanische riffs — zijn gitaar gaf de set gewicht. De rest van de line-up volgde degelijk maar kleurloos; het was vooral Cazares’ riffwerk dat indruk maakte.
Dope @ Helldorado
Veel potentieel maar vandaag gehinderd door slechte sound en technische fratsen; de set voelde halverwege afgeraffeld en de sfeer werd soms gefnuikt. Songkeuze was oké (best-of stijl), maar volgende keer graag met beter geluid.
Tsjuder @ Swamp
No nonsense black metal à la jaren ’90: koud, scherp en zonder franjes. Perfect geslaagd om de Swamp even in ijzige sferen te dompelen — puur en meedogenloos.
Kerry King @ Prison
Kerry King bracht het Slayer-vuur: zoals verwacht veel oude knallers en herkenningsgejuich bij klassiekers als “Raining Blood”. Nieuwe nummers werden tussendoor gedropt, maar het was vooral de vertrouwde agressie die het publiek in vuur en vlam zette.
Downset @ Helldorado
Los Angeles-vibe met hardcore en rap-metal swagger: echte old-school pitenergy die de tent meteen wakker schudde. Kort, scherp en onverbiddelijk.
Borknagar @ Swamp
Cleane vocals en progressieve folkmetal die het aandurfde — en hoe: van de eerste tonen hing er emotie in de lucht. Niet meer louter black metal, maar een filmische set die bleef hangen.
Michael Schenker @ Prison
Een levende gitaarlegende: Schenker speelde de klassiekers uit zijn jaren in UFO met fijn vakmanschap en melodische solo’s die je bij de keel grijpen. Nostalgie en klasse in één set.
Prong @ Helldorado
Eigenzinnig en ritmisch slim: Prong zette een set neer die mensen geboeid liet kijken én meebrullen. Af en toe wat herhaling, maar met knallers als “Snap Your Fingers…” werkte het prima voor zowel headbangers als cirkelpits.
Cult Of Luna @ Swamp
Monumentale post-metal: lange opbouwen, fragiele stiltes en explosieve uitbarstingen. Bouwwerken van nummers waar je in meeging — hypnotiserend en krachtig uitgevoerd, visueel ook heel strak.
Dimmu Borgir @ Prison
Technische problemen speelden spelbreker, maar de band bleef knokken en leverde uiteindelijk toch momenten van grandeur. Niet hun meest glansrijke show, maar het publiek gaf terecht applaus voor de doorzetting.
Emperor @ Swamp
Zwart, majestueus en technisch meesterlijk: Emperor bouwde een sacrale sfeer en speelde met chirurgische precisie. Een set die voelde als een ritueel — intens en afgemaakt met een oorverdovend applaus.
Machine Head @ Prison
Slotact die alles kapot maakte: van “Imperium” tot “Halo” — nonstop energie, vuurwerk en pits van formaat. Robb Flynn en co. bewezen dat ze nog lang niet op pensioen zijn; een onverbiddelijke laatste klap voor het festival.
Rotting Christ @ Swamp
Melodieuze death/black met Griekse flair: Rotting Christ sloot het festival af met hoge intensiteit en veel meebrulmomenten. Oude krakers klonken fris en relevant — een waardig en beukend slotakkoord.
