Wacken Open Air Metal Battle - 1/3 finale - 24/02/2018 - Café De Witte Non, Hasselt, BE

Op een frisse zaterdagavond kunnen we het deze keer wat dichter bij huis zoeken (voor 2/3 van het team dan toch) en trekken we naar Hasselt, meer bepaald Café De Witte Non voor een avondje Belgian Metal in de 2de 1/3 finale voor de Wacken Open Air Metal Battle.

Wat kregen we te zien?

 

Fleshcarved

Brutale death metal ... Van de spreekwoordelijke Limburgse traagheid is bij dit combo uit Lommel bitter weinig te merken: loeihard en razend snel komen ze (letterlijk) uit de hoek.

De liters zweet die al snel vloeien op het podium kunnen maar twee dingen betekenen: ofwel is de fysieke conditie niet echt je dat, ofwel geven deze mannen zich voor 200%. Aan jullie om te raden, wij weten het wel. Fleshcarved gaat helemaal los en de hoofden volgen al snel, met zelfs een bescheiden moshpit(je). Als dit de maatstaf voor deze avond is zien we het zeer positief in ...

 

Streetwiser

Old school hardcore/punk ... Met deze 80's-90's riff voelen we de jonge snaak in onszelf weer boven komen. Waar zijn ons oud skateboard en onze walkman om ergens een halfpipe onveilig te gaan maken?

Het podium hier in Hasselt is duidelijk te klein voor dit 5-tal en dan vooral voor de zanger die in z'n bewegingen wat verkrampt overkomt door het gebrek aan ruimte. Het is duidelijk dat de opgekropte emoties hier de kans niet krijgen om uit te barsten.

Jammer dat de stem, ondanks een voor battle-normen lange soundcheck niet helemaal uit de verf komt, want de songs hebben in tegenstelling tot de gemiddelde hedendaagse popmuziek WEL inhoud, met diverse gooed doordachte thema's. Hier wordt nog geloofd in wat er gebracht wordt.

Halverwege de set bekruipt ons toch wel de neiging om te moshen, maar de beperkte ruimte en respect voor andermans bier helpen ons deze neiging de kop in te drukken. Een geslaagde set van deze oldtimers, maar ondertussen gaan we wel over de tijdslimiet. Hopelijk heeft dit geen impact op de volgende bands want De Witte Non ziet zich gebonden aan een strikte limiet wat betreft het spelen van live muziek.

 

As Echoes Fade

De opbouw en soundcheck gaan zeer vlot en de tevoren verloren tijd wordt door deze bende uit Lier gezwind ingehaald. De mannen zijn duidelijk lekker relax. Het is dan ook al de tweede maal dat ze hier de voorronde spelen. Benieuwd of ze deze keer net als vorig jaar de finale in Zingem halen.

Met hun melodieuze hardcore moeten we ook hier stellen dat de EMP Persistence Tour hier een stevige kandidaat heeft voor de volgende doortocht. Met een duidelijk gebrek aan schrik om op dit piepkleine podium te bewegen slaagt hun set van bij de eerste tonen in als een bom. Deze gasten weten waarmee ze bezig zijn en kunnen de eerste brede lach op ons gezicht krijgen.

Nu nog echte baslijnen en geen laag gestemde ritme gitaar, of zijn we weer aan het mierenneuken? Begrijp ons niet verkeerd, hier staan een stel competente muzikanten! Ondanks dat dit niet echt onze favoriete stijl is werkt de overduidelijke speelvreugde en het charisma van de frontman aanstekelijk en voelen we zowaar een partymood opkomen.

Naar onze mening absoluut een band die op de battle in Wacken kan scoren, nu maar kijken of het publiek ons hierin volgt ...

 

The Metalian

Het opstellen door de Braziliaans drummer gaat tergend langzaam. het lijkt wel alsof alles ook effectief uit Brazilië moet komen. Dit zorgt er voor dat de soundcheck nog moet beginnen als de set al bezig zou moeten zijn. De tijd die As Echoes Fade gewonnen heeft wordt op deze manier terug verkwanseld.

Voor deze klassieke hardrock gestoeld op de voorbeelden uit de late 70's, vroege 80's had een krachtigere stem niet misstaan. Door te lange pauzes tussen de nummers om de sound nog wat bij te regelen of voor een aankondiging zit er niet echt een goede "flow" in de set. Laat de muziek spreken en de nummers in elkaar over vloeien. Doordat de drummer zijn gehoorbescherming niet gevonden heeft laat hij zijn monitor volledig uitschakelen. Voeg hierbij dat de bassist lijkt te twijfelen tussen baslijnen en ritme gitaar en je krijgt een ritme sectie die een beetje het spoor bijster is. Een ritme gitarist zou volgens ons geen kwaad kunnen bij deze band (nvdr:een beetje opzoekingswerk naderhand leert ons dat de groep normaal wel een ritme gitarist telt maar dat deze afwezig was. Indien dit meer gebeurt zouden we toch aanraden om zijn partijen op een track te laten meedraaien en de bassist baslijnen te laten spelen).

We krijgen hier het gevoel dat deze band enkel rond de frontman draait en dat de rest gewoon moet volgen. Er is ook totaal geen merkbaar oogcontact tussen de bandleden ...

Een verdienstelijke poging, maar of ze hiermee op Wacken zelf in de prijzen kunnen vallen lijkt ons te betwijfelen.

 

Behind Bars

Hardcore ins al zijn varianten is dit jaar goed vertegenwoordigd op de Metal battle. Dit is al nummer 3 van 4 op deze avond alleen al. Een band die pas sinds 2015 bezig is en nu reeds bij de "final 18" zit van bijna 100 inschrijvingen; Dat kan alleen maar positief zijn.

Reeds tijdens de soundcheck zit De Witte Non zo mogelijk nog voller dan voorheen. Energiek is wel het minste wat je kan zeggen. We "zagen" er wel meer over, maar bij Behind Bars zien we de eerste ritme sectie van deze avond waar ook echt een team aan het werk lijkt te zijn, en bas en drums zorgen zo voor een rotsvast fundament voor de rest van de band. De aanwezigheid van enthousiaste fans op de eerste 2 rijen zorgt duidelijk voor extra sfeer, maar in Wacken zal meer nodig zijn. Op het podium komt dat echter ook zeker in orde, geef deze band de ruimte en het dak gaat er af. We krijgenhier echt het gevoel dat dit de ADHD-generatie is die de Rilatine achterwege heeft gelaten enhet werkt eerlijk gezegd aanstekelijk.

Een set zoals het hoort: snel, strak en to the point. Dit smaakt naar meer en zou op Wacken best wel passen.

 

Our Hate

Last but not least sluiten de Kempische boerenzonen deze avond af. Na de melodieuze hardcore en de metalcore, krijgen we hier ook weer een oldschool versie, maar nauwer aansluitend bij de metal, in tegenstelling tot Streetwiser die eerder bij de skatepunk aanleunen.

Met goed geplaatste gitaarsolo's wordt de hardcore voor de wat oudere metalheads lichter verteerbaar, om van de combo bas/drums nog te zwijgen; This is how it's done. Dit samenspel is de perfecte ruggegraat voor goed opgebouwde songs en krijgt zelfs onze oude knoken aan het bewegen.

Maar kunnen ze op tegen het jonge geweld van de avond?

Our Hate, what's in a name? De woede knalt van het podium, maar hoe neemt he tpubliek dit mee? Richting finale of net niet? Wij zien het in ieder geval meer dan zitten.

 

De uitslag

Can we have the points of the Belgian jury ...

De publieksprijs gaat naar Our Hate en bij de vakjury het was zeer spannend. Behind Bars en Our Hate komen namelijk uit op een ex-aequo ... Aangezien  Our Hate reeds de publieks prijs kreeg mag Behind  bars ook naar de finale op 26/05/2018 in Zingem.

Op naar Roeselare, waar op 3 maart 2018 de laatste 1/3 finale door gaat in De Verlichte geest (https://www.facebook.com/deverlichtegeestroeselare/). Hier zullen deze laatste zes bands aantreden: