Ook deze derde dag van Alcatraz krijgen we heel wat gevestigde waarden op de verschillende podia.
Een verslag in woord en beeld van gastfotograaf Peter Vangelder.
Tenside @ Helldorado
We trappen dag twee af met het Duitse Tenside. Metalcore uit München, strak gespeeld en met bakken energie. Maar eerlijk? Het sloeg niet helemaal in zoals gehoopt. “Deadweight” bracht de tent wel even in beweging, maar verder bleef het toch wat lauwtjes.
Signs of Algorithm @ Swamp
Thuiswedstrijd voor deze Brugse death-/metalcorejongens, en dat voelde je. De breakdowns en de felle uithalen van Frederick Vanhille zetten de Swamp meteen in vuur en vlam. Hun mix van brute agressie en melodische stukken maakte van dit vroege uurtje een intense belevenis.
Between the Buried and Me @ Helldorado
Wat een wispelturige set! Van jazzy pingeltjes tot brute uitbarstingen, en dan plots weer stilte. Muzikaal indrukwekkend, maar het vroege publiek kon het niet altijd volgen. Wie bleef opletten, kreeg wel pure virtuositeit voorgeschoteld.
Mammoth Grinder @ Swamp
Texas death/sludge op zijn rauwst. Mammoth Grinder ramde er met punkenergie door, en de Swamp daverde op zijn grondvesten. Geen franjes, enkel brute riffs en een lading energie die iedereen wakker schudde.
Evergrey @ Prison
Donkere, meeslepende melodieën met die typische stem van Tom Englund: Evergrey zette de Prison om in een melancholisch droomland. Songs als “Falling From the Sun” en “Midwinter Calls” sneden dwars door de middagzon. Klasseband!
Ne Obliviscaris @ Helldorado
Progressieve extremen met viool en grunts, het blijft speciaal. De Australiërs namen ons mee op een reis vol schoonheid en bruut geweld. Het publiek stond ademloos te kijken: dit was kippenvel op commando.
Baest @ Swamp
Ouderwetse death metal, maar dan met Deense furie. Baest sleurde de tent mee in een maalstroom van riffs en brute energie. Pits, gebrul en vooral een set die zijn naam meer dan waarmaakte: beestig!
Rivers of Nihil @ Helldorado
Technische death met sax en verrassend veel emotie. Het ene moment headbangen op brute riffs, het andere moment zweven op melodieën. “Where Owls Know My Name” en nieuw werk als “Criminals” hielden iedereen bij de les.
Nailbomb @ Prison
Max Cavalera haalde zijn cultproject terug van onder het stof, en hoe! Point Blank werd integraal door de boxen gejaagd, met een brute intensiteit alsof het nog altijd 1995 was. Lomp, luid en recht in je gezicht: Nailbomb is terug, en we zijn er blij om.
Vader @ Swamp
De Poolse veteranen bewezen nog maar eens waarom death metal hier zo populair is. Strak, snel en knalhard – met klassiekers én een Black Sabbath-cover als verrassing. Extra pluspunt: de Prison Guards die het publiek met watergeweren afkoelden. Zalige set!
Suffocation @ Swamp
Nog zo’n deathmetallegende die de tent in puin legde. Pierced From Within, Thrones of Blood, Infecting the Crypts… de ene uppercut na de andere. De pit stond geen seconde stil – masochisme met een glimlach.
Doro @ Prison
De metalqueen herself keerde terug naar Alcatraz. Haar enthousiasme en energie maken dat meezingers als “All We Are” en “Für Immer” zorgden voor kippenvelmomentjes. Sympathie alom voor Doro.
The Black Dahlia Murder @ Swamp
Melodieuze death die de nekspieren nog eens goed testte. Met Brian als nieuwe frontman stond de band sterker dan ooit.
Helmet @ Helldorado
Page Hamilton en co bewezen dat hun alternatieve groove nog altijd strak staat. Een set vol precisie en riffs, die fans van het eerste uur én nieuw volk moeiteloos mee kreeg. Oldschool maar fris.
Candlemass @ Swamp
De grondleggers van de doom lieten de Swamp zinderen. Logge riffs, epische zang en een publiek dat volledig werd opgeslokt in hun trage, zware wereld. “Solitude” als afsluiter: magistraal.
Avatar @ Prison
Wat een spektakel! Johannes Eckerström stal de show met zijn theatrale fratsen en loepzuivere zang. Vlammen, circussfeer en een meeschreeuwend publiek maakten van Avatar dé headliner die Alcatraz verdiende. “Hail the Apocalypse” blies de boel finaal op.
Leprous @ Helldorado
Progressieve pracht uit Noorwegen. Met vooral werk uit hun laatste platen brachten ze een emotioneel geladen set die moeiteloos overeind bleef. Strak, meeslepend en tot in de puntjes afgewerkt.
Obituary @ Swamp
De ultieme nachtelijke afsluiter. Old school death zonder franjes, maar strak als altijd. Met “Chopped in Half” en “Slowly We Rot” als slaapmutsje kan je gerust zeggen: mission accomplished.
