HellFest – het grootste metalfestival van Frankrijk – is een vierdaags spektakel met zes podia en 184 bands. Op elk moment zijn er drie podia tegelijk actief, wat betekent: keuzes maken, zweten, en laveren tussen mensenzeeën met kostbaar fotomateriaal. Dankzij onze samenwerking met MUSIKA kunnen we jullie ook vandaag weer een uitgebreid verslag brengen, met unieke beelden op beide sites.
Na drie dagen van verzengende hitte zakte de temperatuur naar een aangename 28 graden. Een verademing voor iedereen die de voorbije dagen door de hel van Clisson ploeterde. De sfeer? Nog steeds uitzinnig. De energie? Onverminderd hoog. Vandaag was het tijd voor de laatste salvo’s van HellFest 2025.
Mainstage 1 – Van sludge tot hiphopverrassing
Bastardane
De Amerikaanse hardrockers openden met een rauwe mix van sludge, thrash en punkattitude. Scruffy riffs à la Sabbath meets COC en brute drums maakten van hun set een energieke wake-up call. Geen familieproject, ondanks de link met Lars Ulrich, maar een band met een eigen smoel.
Ashen
Metalcore met death-invloeden: Ashen bracht een spervuur aan breakdowns, screams en cleane hooks. Hun debuut mag dan recent zijn, live klonken ze als doorgewinterde veteranen. Een gastoptreden van Will Ramos (Lorna Shore) maakt het plaatje compleet: Pure chaos, brutaal én melodieus – moderne metalcore op zijn best.
Blackgold
Nu-metal leeft, en Blackgold bewees het met een explosieve set. Gehuld in gouden maskers brachten ze een mix van rapvocalen, moddervette riffs en street attitude. Denk Slipknot meets RATM, met extra rook en attitude.
Dead Poet Society
Even ademhalen met alternatieve rock vol groove en melancholie. Rauwe zang, meeslepende riffs en emotionele punch maakten van deze set een welkome afwisseling zonder intensiteit te verliezen.
Eagles Of Death Metal
Geen metal, wel attitude. Dansbare riffs, humor en Californische zonneschijn op een Frans podium. Een funshow die het publiek deed swingen.
Refused
Hardcore met hersenen én hart. Politiek geladen, strak en woedend – Refused bewees dat ‘The Shape of Punk to Come’ nog steeds actueel is. Revolutionair, zoals het hoort.
Cypress Hill
Hip hop op HellFest? Jazeker. Cypress Hill bracht een onverwachte triomf. ‘Insane in the Brain’ ontplofte, moshpits en stagedives volgden. Beats, bravoure en een publiek dat massaal bounce-de. Genregrenzen? Bestaan hier niet.
Mainstage 2 – Van stoner tot deathcore-mokerslag
The Chainsaw Motel
Franse stoner met horrorvibes en punkattitude. Duistere visuals, brute riffs en compromisloze energie maakten van hun set een verrassende opener.
Blood Command
Noorse death/pop/punk met een frontvrouw die het publiek in vuur zette. Catchy, brutaal en dansbaar – een explosieve cocktail die werkte.
Novelists
Metalcore meets djent: strak, melodieus en emotioneel. Camille Contreras’ cleane vocalen zweefden boven de riffs als rook boven lava. Live ronduit fenomenaal.
Lorna Shore
Symfonische deathcore die je tot op het borstbeen voelde. ‘Pain Remains’ klonk live als een mokerslag. Will Ramos schreeuwde alsof hij uit de onderwereld kwam. Voor velen hét hoogtepunt van het weekend.
Motionless In White
Theatrale metalcore met groteske visuals. Heavy breakdowns, cleane hooks en een show die candy for the eyes was. Liefhebbers gingen compleet los.
A Day To Remember
Catchy én heavy: Florida’s finest bracht een nostalgische, opzwepende set vol meezingmomenten en crowdsurfers. Een band voor je hart én je nek.
6 podia tegelijk, dat wil natuurlijk ook zeggen dat je soms keuzes moet maken en we dus van de Temple, Altar, Warzone en Valley stages slechts beperkt hebben kunnen genieten Doorheen onze dag pikten we wel nog volgende bands mee.
Black Bile
Franse doom/post-rock/sludge die indruk maakte. Donkere klankkleuren en de sterke stem van Romane Ripnel maakten dit tot een hoogtepunt op de Valley stage, ondanks het vroege uur..
Prayers
Visueel sterke Synthpop/dark rock met theatrale gimmicks.Musikaal kon hun passage op de Valley stage ons echter niet echt boeien.
Eisbrecher
Duitse industrial metal als afsluiter: pompende Neue Deutsche Härte, theatrale visuals en een strak geluid. Mechanisch, meedogenloos en hyperprofessioneel – een waardige afsluiter voor de Temple stage, en daarmee ook onze laatste festivaldag.
Eindbalans
HellFest 2025 bewees opnieuw dat metal anno 2025 geen grenzen kent. Van hiphop tot industrial, van deathcore tot shoegaze: als het vonkt, dan brandt het. Vier dagen vol zon, zweet en riffs hebben ons tot het uiterste gedreven, maar één ding is zeker: volgend jaar zijn we er opnieuw bij. Hell yes!
