HellFest – het grootste metalfestival van Frankrijk – is een vierdaags spektakel met zes podia en 184 bands. Op elk moment zijn er drie podia tegelijk actief, wat betekent: keuzes maken, zweten, en laveren tussen mensenzeeën met kostbaar fotomateriaal. Dankzij onze samenwerking met MUSIKA kunnen we jullie ook vandaag weer een uitgebreid verslag brengen, met unieke beelden op beide sites.
Op dag drie van HellFest kregen we er nog een schep bovenop: de zon brandde genadeloos en de thermometer flirtte met de 38 graden. De festivalweide leek op een smeltende lavazee van zwart T-shirt, zonnecrème en bier. Toch bleef de sfeer uitgelaten, de energie hoog en de muziek… verpletterend.
Mainstage 1 – Van indie vibes tot gitaarlegendes
Lucie Sue
Deze Franse artieste bracht haar HellFest-debuut met een mix van indie rock en nostalgische grunge. Haar feel-good 90’s vibe werkte aanstekelijk, en haar warme, opbeurende nummers zorgden voor een verrassend frisse start van de dag. Een opvallende passage die bleef hangen.
Audrey Horne
De Noorse hardrockers van Audrey Horne brachten een old-school sound met moderne flair. Denk aan Thin Lizzy meets Alice in Chains. Hun riffgedreven melodieën en charismatische zang zorgden voor een energieke set die het publiek moeiteloos mee kreeg.
The Southern River Band
Recht uit Western Australia: een brok bluesy hard rock met boogie en attitude. The Southern River Band bracht een onweerstaanbare rock-’n-roll party, met humor, strakke grooves en een jonge AC/DC-vibe. Een feest van begin tot eind.
D-A-D
Disneyland After Dark, oftewel D-A-D, bracht hun Deense cowpunk/hardrock met flair. Catchy riffs, jaren ’80 vibes en een stevige podiumprésence maakten van hun set een charmante mix van melodie en attitude.
Myles Kennedy
Bekend van Alter Bridge, maar solo minstens even indrukwekkend. Myles Kennedy bracht een gevoelige, krachtige set vol bluesy introspectie, virtuoze solo’s en sublieme zang. Zijn stem vulde moeiteloos de weide – een rustpunt tussen het metalgeweld.
Black Country Communion
Met Glenn Hughes en Joe Bonamassa in de rangen bracht deze supergroep een masterclass in klassieke hard rock. Bluesy riffs, soulvolle zang en seventies flair – dit was tijdloze klasse op het hoogste niveau.
Satchvai Band
Een droom voor gitaarliefhebbers: Joe Satriani en Steve Vai zij aan zij op het podium. Wat volgde was een instrumentaal duel vol techniek, gevoel en intensiteit. Een legendarisch moment voor wie van fretwerk houdt.
Scorpions
Geen toegang tot de fotopit, maar toch probeerden we wat sfeer te capteren. Scorpions bracht hun klassiekers, maar de tand des tijds was voelbaar. ‘Wind of Change’ klonk minder krachtig dan vroeger, en de energie leek soms op. Toch: respect voor zestig jaar rockgeschiedenis.
Mainstage 2 – Speed, symfonie en nostalgie
ADX
De Franse speed/thrash veteranen van ADX openden met een spervuur aan riffs en militaristische drums. Frans gezongen, old-school metal – het publiek ging meteen mee. Pure energie in de ochtendzon.
Majestica
Symfonische power metal met kerstflair? Majestica bracht theatrale visuals, bombastische refreinen en een intense performance. Een feestelijke set die perfect paste in de HellFest-sfeer.
Ross The Boss
De Manowar-oprichter bracht een heroïsche heavy metal set vol epische riffs en klassieke solo’s. Old-school metal spirit in zijn puurste vorm – een traktatie voor de fans van het eerste uur.
Freak Kitchen
Avant-garde metal uit Zweden, met humor en technische grooves. Freak Kitchen bracht een rollercoaster van een show, vol verrassingen en sterke interactie. Een unieke live-ervaring.
Visions Of Atlantis
Piratengezang, epische symfonieën en melodieuze dual vocals – Visions Of Atlantis bracht een bombastische, emotionele en visueel sterke set. Een publiekslieveling in de symfonische scene.
Beyond The Black
Heldere vocalen, popinvloeden en stevig gitaarwerk – Beyond The Black bracht een vurige set vol emotie en kracht. Jennifer Haben schitterde, en het publiek ging volledig mee.
Savatage
Na een lange pauze keerde Savatage terug met vuur en passie. Progressive/power metal van topniveau, en het publiek liet merken dat ze deze band niet vergeten waren. Een epische comeback.
Judas Priest
Geen foto’s wegens restricties, maar de NWOBHM-legende bracht een set vol klassiekers. De energie was iets minder dan vroeger, maar de beleving bleef overeind. Een waardige passage.
Dream Theater
Progressieve metal op het hoogste niveau. Ondanks wat vocale slijtage bracht Dream Theater een indrukwekkende, technische show vol klassiekers. Intens genieten voor de liefhebbers van complexiteit en sfeer.
Warzone – Hardcore chaos en emotionele kracht
Warzone was vandaag een broeinest van energie, moshpits en rauwe emoties. Niet helemaal onze comfortzone, maar enkele acts sprongen eruit.
Last Hounds
Britse hardcore met punkinvloeden, schatplichtig aan Frank Carter. Energiek en gedreven, maar voor ons wat te voorspelbaar. Het publiek ging er wel volledig voor.
Spy
Uit San Francisco: hardcore/punk met attitude. Muzikaal niet ons ding, maar de crowd ging compleet los. Soms is beleving alles.
Defeater
Melodic hardcore met een verhaal. Conceptuele, emotiegedreven nummers en sterke interactie maakten van deze set een onverwacht hoogtepunt. Zelfs als niet-fan kon je niet om hun intensiteit heen.
Valley – Fuzz, doom en melancholie
Valley bracht vandaag een mix van stoner, doom en psychedelica – traag, zwaar en hypnotiserend. Door programma conflicten hebben we deze (net als de Altar stage grotendeels links laten liggen
The Midnight Ghost Train
Bluesy stoner rock uit de VS. Traditioneel, weinig verrassend, maar het publiek smulde ervan. Soms is eenvoud genoeg.Ons laat het hier wat op onze honger. Nog geen 10 dagen later zien we ze echter aan het werk in Antwerp Music City (een piepkleine zweterige club met een 50-tal bezoekers) en daar was het er knal op ...
Have A Nice Life
Wat een afsluiter (voor ons op dit podium)! Dit Amerikaanse duo bracht een intieme, experimentele set vol post-punk, shoegaze en industrial. Atmosferisch, melancholisch en emotioneel verpletterend. Een diepe snaar die bij velen bleef resoneren.
